پرستش، امر فطری در انسان ها و پاسخی است درمان بخش به نیاز و خواست بشر؛ چراکه میان دستگاه تکوین و تشریع با آفرینش جهان و انسان، هماهنگی ویژه ای وجود دارد و این عشق و نیاز ازلی و ابدی است. پلوتارک، مورخ نام آور می نویسد:

شما اگر به صفحه گیتی نظری بیفکنید، بسیاری از اماکن را خواهید یافت که در آنجا نه آبادانی وجود دارد و نه سیاحت، نه سیاست و نه علم، نه صنعت و حرفه و نه دولت، ولی جایی را نمی توان یافت که در آن خدا(پرستش و نیایش) نباشد.

نماز که شاخه پر بار عشق به خدا و پرستش اوست، آهنگ موزونی است که روح را به تعالی می طلبد. اصل این درخت سبز یعنی نیایش، با قلب بشر و سرنوشت آدمی پیوند دارد و گستره آن از فراخنای جهان هستی، پردامنه تر و از تاریخ، باستانی تر است...